گروه گیاهپزشکی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران ، eivazian@azaruniv.ac.ir
چکیده: (280 مشاهده)
نماتدهای بیمارگر حشرات به طور گسترده به عنوان عوامل کنترل زیستی آفات مورد استفاده قرار میگیرند، با این حال اجتماعات باکتریایی غیرهمزیست آنها که ممکن است خطرات ایمنیزیستی را به همراه داشته باشند هنوز به خوبی شناسایی نشدهاند. در این مطالعه، باکتریهای همراه با مرحله لارو عفونت زا (Infective Juvenile) گونههای بومی نماتدهای بیمارگر حشرات (شامل Heterorhabditis bacteriophora، Steinernema carpocapsae و Steinernema feltiae) که از شمالغرب ایران جمعآوری شده بودند، جداسازی و بر اساس تبارزایی مبتنی بر داده های مولکولی شناسایی شدند. تحلیل ما، که مبتنی بر توالی ناحیه s-rDNA 16 بود، اجتماعاتی از باکتریهای دارای اهمیت بالینی را آشکار ساخت. جدایههای شناساییشده درون جنـسهای متعلق به پاتوژنهای فرصتطلب قرار داشتند، از جمله Enterobacter (هم گروه با E. huaxiensis)، Citrobacter (خویشاوند با C. braaki)، Morganella (هم گروه با M. morganii)، Staphylococcus(با شباهت زیاد به S. succinus)، وAcinetobacter از نظر تبارزایی نزدیک به A. schindlerii. .حضور جنس Acinetobacter به دلیل شهرت جهانی این جنس در زمینه مقاومت چنددارویی و پایایی در محیط زیست، نگرانی خاصی ایجاد میکند. این یافتهها نشان میدهند که جمعیتهای نماتدهای بیمارگر حشرات میتوانند حامل باکتریهایی باشند که مستندات مرتبطی با عفونتهای بیمارستانی و بیماریهای دامی دارند. در نتیجه، تجارت رو به گسترش محصولات کنترل زیستی مبتنی بر EPNها، مسیری بالقوه برای انتشار فرامرزی چنین بیمارگرهای فرصتطلبی ایجاد میکند. نتایج ما بر ضرورت تقویت فرایندهای نظارتی، هماهنگسازی استانداردهای بینالمللی ایمنیزیستی و اجرای دستورالعمل های غربالگری مستقل از کشت (culture-independent) برای کاهش خطرات پیشبینینشده سلامت عمومی مرتبط با این عوامل کنترل زیستی تأکید دارد.
Eivazian Kary N, Shirzad A. Trojan Horse in Biocontrol: How Imported Entomopathogenic Nematodes Could Introduce and Spread Dangerous Bacteria. gebsj 2026; 14 (2) : 11 URL: http://gebsj.ir/article-1-551-fa.html
عیوضیان کاری ناصر، شیرزاد اکبر. اسب تروا در کنترل زیستی: چگونه نماتدهای بیمارگر حشرات وارداتی میتوانند باعث معرفی و گسترش باکتریهای خطرناک شوند. مهندسی ژنتیک و ایمنی زیستی. 1404; 14 (2)
